Veteranendag
Gepubliceerd op: 02-06-2020
Geprint op: 11-07-2020
https://www.rotterdam.nl/wonen-leven/veteranendag/
Spring naar het artikel

De jaarlijkse landelijke Veteranendag is sinds 2005 in Den Haag, met een defilé en activiteiten op het Malieveld. Om ook de eigen veteranen te eren, organiseren 200 gemeenten een lokale Veteranendag.

De eerste Rotterdamse Veteranendag vond plaats in juni 2008 op de Van Ghentkazerne van het Korps Mariniers. Dat is een mooie traditie geworden. Vanwege de COVID-19-maatregelen is de Rotterdamse Veteranendag een jaar uitgesteld. De veteranen ontvangen dit jaar een persoonlijke brief van burgemeester Aboutaleb.

Rotterdamse Veteranen

Er wonen in Rotterdam en omstreken ruim 1.500 veteranen, van wie er 80 nog werkzaam zijn bij defensie. Er is een hechte groep oudere veteranen die elkaar ieder jaar treffen tijdens de Rotterdamse Veteranendag. Wat deze dag voor hen betekent? 'Je hoeft elkaar niets uit te leggen, iedereen heeft hetzelfde meegemaakt, dat schept een band.'

Interviews met veteranen

Frans Schoots

Ik was vanaf september 1959 als dienstplichtig marinier gestationeerd in Sorong, in toenmalig Nederlands Nieuw-Guinea. Toen duurde een uitzending nog een jaar. Vrij snel werd ik daar schrijver LZTO, oftewel secretaris van de Lucht- en Zeetransport Officier. Ik zorgde dat de post, en af en toe groente, van ons vliegveld op het eilandje Jefman met een boot naar Sorong vervoerd werd. Na mijn diensttijd ben ik wijnhandelaar en uiteindelijk wijnadviseur geworden.

Ik kom sinds de eerste keer in 2008 al op de Rotterdamse Veteranendag. Daar komen weinig oude bekenden van mij uit mijn diensttijd, want die zitten over het hele land verspreid. Maar het mooie is dat je op zo’n dag makkelijk nieuwe bekenden opdoet, je ‘hoort erbij’, bijna vanzelf, en dat is erg leuk. Het is jammer dat het dit jaar niet doorgaat, maar het is niet anders.

Ik vond mijn uitzending een bijzondere ervaring, die ik niet zou hebben willen missen. Ik kan wel zeggen dat het mij gevormd heeft. Het begon al met een indrukwekkend lange reis, vanaf Schiphol via Alaska en Tokio. Toen ik op Nieuw-Guinea uit het vliegtuig stapte was de tropische hitte een behoorlijke schok. Zelfs na een jaar bleef dat bijzonder. Ik heb veel meegemaakt en gezien daar, ik zou er avonden over kunnen vertellen.

Wat ik erdoor geleerd heb is waarschijnlijk dit: je moet jezelf eerst goed informeren over iets, voordat je erin stapt of je mening geeft. Dat zit zo: Er kwamen op een gegeven moment kwartiermakers van de Landmacht daar aanzetten met een schip met 100 jeeps en 100 vrachtwagens. En terug in Nederland vroeg minister Klompé in de Tweede Kamer waarom de mariniers op Nieuw-Guinea met dure vliegtuigen in plaats van met de goedkope trein vervoerd werden. Beide zaken waren eigenlijk heel vreemd, want… er waren geen wegen op het eiland, laat staan dat er treinen reden! Volgens mij geldt dat voor veel dingen in het leven, zoek eerst maar eens uit hoe de vork in de steel zit.

Rob Godijn

Ik was in 1982 in Libanon met UNIFIL, als zogenoemd vrijwillig nadienend soldaat. Mijn taak was Cadi, ook bekend als PX-dutyfree medewerker, ik verzorgde het bier, fris, sterke drank, rookwaren, chips en…Venco drop! Tegenwoordig werk ik voor de gemeente Rotterdam.

Ik ben informeel voorzitter van de veteranen in de regio. We beheren een appgroep en een facebookpagina, en we verzorgen activiteiten en kleinschalige bijeenkomsten. Ik hou sowieso virtueel contact met andere veteranen tijdens corona. Ook was ik met enkele anderen op 4 mei bij de dodenherdenking in Oud-IJsselmonde. We hebben, in uniform, de vlag halfstok gehesen en een bloemstuk gelegd, natuurlijk rekening houdend met de anderhalve meter.

Rotterdam heeft de Marinierskazerne, en de geschiedenis is hier bijna tastbaar. Denk maar aan het gevecht van de mariniers om de bruggen in mei 1940, en aan het bombardement. De stad is hierdoor gevormd. De vrijheid die wij nu hebben kwam er niet vanzelf, daar hebben mensen voor gevochten. Dat moeten we in ere houden, en ik vind dat veteranen daarbij horen.

Door mijn ervaringen kijk ik anders naar oorlogen op tv dan de meeste mensen, denk ik. Maar het heeft mij ook positief beïnvloed. Ik heb doorzettingsvermogen gekregen, en geleerd hoe je kunt samenwerken. Ik wil nog steeds graag ‘de kar trekken’, en ik weet hoe ik anderen mee kan krijgen. Volgens mij zou een deel van de jongere generatie trouwens best baat kunnen hebben bij een soort van dienstplicht, een tijdje discipline, respect en groepsgevoel aanleren.

Waarom je volgend jaar naar de Rotterdamse Veteranendag moet komen? Niks moet, het mag! Als jij wil komen, is het goed, want je bent altijd welkom. Op die manier ga ik ook het gesprek aan met veteranen die twijfelen of ze wel contact met anderen willen. Dwingen helpt nooit. Kom anders eerst eens met een van ons praten, of kom naar een avondje. Wij begrijpen je, en je zult zien dat een half woord vaak al genoeg is.

Martin Faas

Ik was twee keer als sergeant in Libanon met UNIFIL, in 1980 en 1982, en in 1996 was ik als sergeant-majoor met IFOR in Bosnië-Hercegovina. Ik werk nu al 20 jaar in het onderwijs.

Ik vind de Rotterdamse Veteranendag waardevol, omdat hij beter bereikbaar is voor veteranen die niet zo mobiel zijn. Ik zie hier mensen die niet naar Den Haag hadden kunnen komen. Jammer dat het dit jaar niet doorgaat, maar de volksgezondheid is belangrijker. Vooral veel ouderen keken er echt naar uit, je krijgt er het gevoel dat je erbij hoort, en het voelt goed om erkenning en waardering te krijgen.

Tijdens mijn verblijf in Libanon en Bosnië heb ik ervaren dat alle mensen eigenlijk hetzelfde willen: een vrij leven, zonder geweld of agressie. Maar niet iedereen ís hetzelfde. Je moet dus niet zo snel oordelen, maar elkaar respecteren, en uiteindelijk waarderen. Iedereen is waardevol! Daarom werk ik ook mee aan ‘Veteranen in de klas’, tegen onverdraagzaamheid. Want ik heb gezien dat onverdraagzaamheid het begin kan zijn van een burgeroorlog. Ik vind dat wanneer je iets wil veranderen, je gebruik moet blijven maken van de democratische middelen. In Nederland hebben we die, gelukkig. Op veel plekken in de wereld waar wij ingezet werden, was dat niet vanzelfsprekend.

Ben je veteraan en ben je woonachtig in onze mooie stad Rotterdam? Kom dan volgend jaar hierheen, het is hèt moment om bijeen te zijn, ongeacht onderdeel, rang, stand of achtergrond. De stad, en de zoute zweetdruppels en tranen die wij lieten tijdens onze missies en uitzendingen in de afgelopen 80 jaar, dat is wat ons verbindt.

Dennis Stoppelenburg

Ik ging in 2006 naar Afghanistan, als luitenant bij de infanterie. In 2014 ging ik naar Mali, bij de afdeling public affairs. Het was een nieuw kamp. Ik moest bezoekende politici, en zelfs de koning, uitleggen waarom het goed was dat wij daar waren, als Nederlandse krijgsmacht. Ik werk nog steeds bij de afdeling Communicatie van Defensie.

Ik was één keer op de landelijke Veteranendag in Den Haag, daar trek je toch snel naar je bekenden. Op de Rotterdamse Veteranendag lopen mensen van alle leeftijden rond, die op allerlei verschillende plekken gediend hebben. Toch zijn ieders verhalen vaak vergelijkbaar: het gaat over heimwee, broederschap en de spanning destijds. En we hebben nog meer gemeen, namelijk de trots op onze eigen stad. Het is kleinschalig en gezellig en je maakt makkelijk contact. Ik vind het vreselijk dat het niet doorgaat dit jaar. Ik was vorig jaar in Rotterdam erbij met mijn oudoom van 92, die in voormalig Nederlands-Indië gediend heeft. Hij praat normaal niet zoveel over die tijd, maar op die dag kwamen de verhalen los.

Je brengt altijd iets mee terug van een missie. Ik heb gelukkig geen lichamelijk letsel of PTSS opgelopen, maar mijn kijk op het leven is wel veranderd. Ik kan er minder goed tegen wanneer anderen, ook mijn eigen kinderen, klagen over kleine dingetjes. Aan de andere kant is kan ik hierdoor ook intens genieten van klein geluk. Ik realiseer me steeds vaker dat we het hier goed hebben in Nederland. Ik zou anderen willen meegeven: vorm je eigen oordeel. Praat elkaar niet zo na, maar zoek zelfs eerst eens uit waar het over gaat. En ook: ga stemmen! Er is hard gevochten voor dat recht.

De krijgsmacht helpt mee bij het bestrijden van corona, bewust op de achtergrond. We leveren medisch personeel, helpen bij het transport van medische voorraden en bij de planning van de verdeling van patiënten over de ziekenhuizen. Wij zijn getraind om objectief te blijven en daadkrachtig op te treden, dat helpt waarschijnlijk. Maar ook militairen zijn niet van steen, we bieden ons personeel daarom zoveel mogelijk ondersteuning, ook mentaal.

Veteranen

Er zijn 675.000 Nederlandse militairen ingezet sinds de Tweede Wereldoorlog tot en met de meest recente missie in Mali (2014-2019). Op dit moment zijn er 110.000 veteranen, mannen en vrouwen van alle leeftijden. De oudsten hebben gediend tijdens de Tweede Wereldoorlog, in Nederlands-Indië, Nieuw-Guinea en Korea. De jongere garde nam deel aan naoorlogse vredesmissies, bijvoorbeeld in Libanon, Bosnië, Irak, Afghanistan en Mali.

Ambassadeurs

Voor de organisatie van de Rotterdamse Veteranendag werkt de gemeente samen met een klankbordgroep van Rotterdamse veteranen van diverse missies. Zij denken mee over het programma. Zo zou in 2020 de Rotterdamse Veteranendag voor het eerst op zaterdag zijn, zodat ook jongere veteranen en hun gezinnen konden komen.

\