Herdenking bombardement
Gepubliceerd op: 26-04-2022
Geprint op: 16-05-2022
https://www.rotterdam.nl/wonen-leven/herdenking-bombardement/
Ga naar de hoofdinhoud

Op 14 mei 1940, vanaf 13.27 uur, vielen de bommen op het hart van de stad en veroorzaakten een enorme vuurzee. Bijna 900 mensen komen om het leven. 80.000 Rotterdammers raakten huis en haard kwijt.

Wat in eeuwen was opgebouwd, werd in een kwartier vernietigd. Een dramatisch keerpunt voor onze stad en ons land: Nederland capituleerde. Elk jaar herdenkt Rotterdam dit moment waarop de stad haar hart verloor.

Burgemeester Ahmed Aboutaleb: 'Op school leer je lezen en schrijven. Maar ook om te denken. Antwoorden te vinden op vragen als: waarom begonnen de Duitsers een oorlog? Waarom moest Rotterdam worden gebombardeerd? Hoe kunnen mensen elkaar dit aandoen? Wat zou ik hebben gedaan in die tijd?

Daarom moeten wij blijven herdenken. Want in herdenken, zit het woord denken. Volg niet blindelings, maar gebruik je verstand en je hart. Denk niet alleen aan je zelf, maar ook aan je medemens. Volg je geweten en bouw met elkaar aan onze mooie stad.'

Wat gebeurde er precies op 14 mei 1940?

Op 14 mei, om precies 13.27 uur, is het 2 minuten stil in Rotterdam. We herdenken dan, dat 82 jaar geleden onze stad werd gebombardeerd. Maar wat gebeurde er precies op 14 mei 1940? Bekijk het filmpje:

Herdenk mee aan de Statenweg of op Plein 1940

Jaarlijks is er van 10.00 tot 10.30 uur een herdenking aan de Statenweg ter hoogte van nummer 147: de plek waar in 1940 het ultimatum 'geef u over of de stad wordt vernietigd' werd overhandigd. Niet veel later volgde het bombardement op Rotterdam.

In de middag vanaf 13.00 uur vindt de centrale herdenking plaats op Plein 1940. Iedereen is welkom om deze herdenkingsplechtigheid bij te wonen.

'We keken zo naar de hemel' - Herinnering van Johannes Zijdemans (1932)

Archieffoto in zwart-wit van verwoeste gebouwen na het bombardement van 14 mei 1940

'Als jochie van 13 jaar woonde ik op de Wolphaertsbocht. Ik schooierde nogal vaak op straat met mijn vriendje. Ik herinner me van het bombardement vooral de enorme rookwolken boven de stad. Dat vond ik een heel dreigend gezicht.'

'Een paar dagen later ben ik met mijn vriendje stiekem gaan kijken. Het was ons verboden om naar de stad te gaan, maar we verveelden ons. We wisten niet wat we zagen. Puin, puin en nog eens puin. Doelloos liepen we rond. We zijn ook nog in de Sint Laurenskerk gaan kijken. Je keek zo naar de hemel, want het dak was helemaal weg. De muren waren helemaal zwart. We zagen ook mannen met een schop en houweel lopen. Het waren ploegen puinruimers. Ze gingen de enorme bergen stenen wegbikken.'

‘Het zijn beelden die ik nooit vergeet. En nu zie ik ze weer op de televisie vanuit Oekraïne. Oorlog is iets afschuwelijk verschrikkelijks!’

Toespraken burgemeester Aboutaleb

Beste Rotterdammers,

Na de oorlog werd het in Rotterdam traditie om vlak voor Bevrijdingsdag een presentje uit te delen aan scholieren. Om de vijf jaar kregen zij een gedicht, een medaille, of een boekje. Zoals het herdenkingsboekje ‘Vijf bewogen jaren’ in 1965. De teksten zijn geschreven in de wij-vorm en vertellen samen met veel foto’s het verhaal over de oorlog in Rotterdam. Het bombardement krijgt veel aandacht. Onder een foto van de stad in puin staat:

'Doelloos zwierven wij over de puinhopen, achtervolgd door een stinkende walm. Zover ons oog reikte was alles vernield. Als bakens in een zee van puin stonden de muren van het station Blaak overeind. Wij keken door de lege, zwart verbrande venstergaten. Wat was er overgebleven van de Grote Markt, de Hoogstraat en de Kolk? Puin, verkoold hout, gesmolten ijzer. De oude Sint Laurens stond er eenzaam en geblakerd bij. Langs de nog warme muren hingen als grote tranen de druppels gesmolten glas en lood. Het was alsof de kerk had gehuild om de zinloze verwoesting, om het verdriet dat de stad was aangedaan.'

Dat immense verdriet, die zinloze verwoesting, het onmenselijke leed. Het had voorkomen kunnen worden als de Duitse legerleiding die 14e mei woord had gehouden. Het bombardement vond plaats op het moment dat de Nederlanders en de Duitsers nog met elkaar in gesprek waren over de overgave van de stad. Het ultimatum was nog niet verlopen! Maar de bommenwerpers met hun vernietigende lading waren al onderweg naar Rotterdam.

Een Duitse generaal heeft nog een poging gedaan om met lichtkogels de Heinkels te waarschuwen. Eén eskader boog af, het andere vloog door. Om 13.15 uur openden ze hun luiken. 97 ton brisantbommen viel naar beneden. Met donderend geweld stortte ons stadshart in puin, gevolgd door een immense vuurzee. Wat in eeuwen was opgebouwd, was in een kwartier vernietigd.

Terwijl de stad in brand stond, reed kolonel Scharroo om vier uur naar het Noordereiland om Rotterdam over te geven. Om 19.00 uur hield generaal Winkelman een radiotoespraak waarin hij vertelde dat Nederland had gecapituleerd.

Beste Rotterdammers.
82 jaar geleden verloor Rotterdam haar eeuwenoude stadshart. Samen bouwden we aan een nieuw, kloppend hart. Een hart dat vele harten steelt. Maar de herinnering aan het verwoestende bombardement blijft. Daar waar 82 jaar geleden alleen maar puin lag, staat bovenop een sokkel een geteisterde figuur zonder hart. Hij gooit zijn armen in de lucht en schreeuwt van woede en afgrijzen om het leed dat Rotterdam die 14e mei is aangedaan. 'Eén van de meest indrukwekkende oorlogsmonumenten staat niet voor niets in Rotterdam’, sprak mijn collega Femke Halsema op 4 mei op de Dam. Ze had het over dit beeld van Zadkine op Plein 1940. De plek waar we straks om 13.00 uur deze misdadige aanval en de daarbij omgekomen slachtoffers herdenken. Hier op de Statenweg herdenken we vooral de zware last die op de schouders van kolonel Scharroo en burgemeester Oud moet hebben gelegen. Hoe zij naar eer en geweten hebben gehandeld, met de vrijheid en veiligheid van de Rotterdammers, de stad en het land als moreel kompas.

De capitulatie was het begin van vijf barre en bewogen jaren, met terreur, intimidatie en moord. Met razzia’s, vervolgingen en honger. Een tijd die veel Rotterdammers nu alleen uit de verhalen kennen. Verhalen van hun opa’s en oma’s, verhalen uit boeken en films, verhalen op school. Leerlingen van Daltonschool De Margriet doen bijvoorbeeld mee aan het lesproject 'Lopend Vuurtje' van de World Peace Flame Foundation en gaan hier zo meteen een gedicht voordragen. Ik vind het fijn dat jullie erbij zijn. Herdenken doe je samen. Dus ook op deze dag, die zo bepalend was voor onze stad en voor Nederland. Een dag die we nooit mogen vergeten.

'Het geluid van straaljagers wordt overstemd door het lawaai van oorverdovende ontploffingen. Gebouwen veranderen in een oogwenk in hopen brandend puin. Een 27-jarige vrouw, die vlak voordat de bommen vallen water is gaan halen voor haar twee honden, krimpt in elkaar van de oorpijn. Even denkt ze dat ze doof is, maar dan hoort ze overal het geschreeuw van mensen. Ze ziet hoe een vrouw met een bloedende hoofdwond een man met glas in zijn gezicht probeert te helpen. Verdoofd kijkt ze naar de afschuwelijke taferelen die zich voor haar ogen afspelen. Ze kan helemaal niks, ze is in shock.'

Dit, beste Rotterdammers, gaat niet over een vrouw die het bombardement op onze binnenstad overleefde, 82 jaar geleden.
Dit gaat over Maria Rodionova, een Oekraïense vrouw, die het bombardement op de havenstad Marioepol overleefde, 2 maanden geleden!
Er zijn in Oekraïne al duizenden burgerdoden gevallen. Vrouwen, mannen, kinderen. Bedolven onder het puin, doodgeschoten op straat, omgekomen door honger en dorst. Ze worden begraven in massagraven. Zonder naam, zonder gezicht, zonder rouwende dierbaren. Niemand weet nog hoelang het duurt voordat zij allemaal hun identiteit weer terugkrijgen.

In Rotterdam duurde het 82 jaar. Vorige maand presenteerden Stichting Voorouder en Stadsarchief Rotterdam de namenlijst van 1.150 burgers en militairen die tussen 10 en 14 mei 1940 door oorlogsgeweld om het leven zijn gekomen. Van al die slachtoffers kwamen er 711 om bij het verwoestende bombardement op 14 mei.

Clasina van Druten is het jongste slachtoffer op de lijst. Ze werd gevonden onder het puin en was nog maar 19 dagen oud. Het oudste slachtoffer is de 91-jarige Francina Bouwman. 19 dagen en 91 jaar; getallen met dezelfde cijfers, maar er zit een heel leven tussen.

Onder de slachtoffers waren ook tientallen grote gezinnen. Gezinnen met meer dan vijf kinderen. Eén van die gezinnen was de familie De Wolff. Via een achternicht van de familie kwamen de onderzoekers meer te weten over dit gezin. Ze kregen zwart-wit foto’s en hoorden een ontroerend verhaal. Het verhaal van de Rotterdammer Wilhelmus de Wolff, die op 20 juni 1912 trouwt met de Dordtse Jacoba Eggink. Na hun huwelijk gaat Wilhelmus aan de slag in Amsterdam als werktuigkundig ingenieur. Ze krijgen samen zeven kinderen. In februari 1935 verhuist het gezin naar Rotterdam. Ze wonen in een groot huis aan de Nieuwehaven 46c, in de buurt van de huidige Koestraat. Vijf jaar later breekt de oorlog uit. Hun oudste kind is dan 26 jaar, de jongste 11. De 26-jarige Wouter volgt aan de vliegschool in Haamstede een opleiding tot officier-vlieger.

Op 10 mei 1940 vliegt hij naar Engeland. Daar hoort hij 12 dagen later het vreselijke nieuws dat zijn vader en moeder, zijn twee broers en vier zussen dood zijn gevonden onder het puin van het ouderlijk huis. Wouter is in één klap zijn hele familie kwijt.

Zijn verdriet wordt zijn grootste motivatie om te blijven vechten tegen de vijand. Tot het einde van de oorlog vliegt Wouter voor het Dutch Squadron Royal Air Force, dat zo’n 4.900 gevechtsmissies uitvoert. Na de oorlog wordt hij voor zijn 'moed en volharding tegenover de vijand' onderscheiden met het Vliegerkruis. De rest van zijn leven blijft hij vliegen voor de Nederlandse luchtmacht. Zijn familie ligt begraven op Crooswijk. Wouter overlijdt in 2005 op 87-jarige leeftijd in Engeland. Zijn graf is daar.

Er waren veel families zoals de familie De Wolff. Families die door de oorlog hun dierbaren waren verloren. Maar er werd niet veel meer over gepraat. Rotterdammers stroopten hun mouwen op, omdat het leven nu eenmaal verder gaat. Omdat het leven geleefd moet worden.

Rotterdam ging van rouwen naar bouwen.
Hele generaties groeiden op in vrede.
Oorlog werd iets van ver weg en lang geleden.
Herdenken iets voor oude mensen.
Onze vrijheid kende geen grenzen.

Dachten we…

We waren vrede en vrijheid vanzelfsprekend gaan vinden, maar kijk eens wat er nu in Oekraïne gebeurt. De geschiedenis herhaalt zich. 'We vallen door de tijd', zei Hans Goedkoop in zijn 4-mei lezing.

Als we naar de beelden kijken van het door bommen verwoeste Marioepol en Charkov, zien we geen verschil met het Rotterdam van toen. Natuurlijk, ze zijn nu in kleur en gemaakt met drones, maar het zijn allemaal beelden van steden in puin. Onder dat puin lagen en liggen mensen zoals u en ik met een heel leven achter zich. Of niet, zoals baby Clasina en de kinderen De Wolff. Levens die in één klap beëindigd zijn.
Onze historische binnenstad, met zijn prachtige straten en singels, gebouwen en winkels, cafés en theaters, werd op die 14e mei 1940 in één klap vernietigd. Zo’n 80.000 Rotterdammers waren in één klap huis en haard kwijt. Maar kun je pijn en verdriet ook in één klap laten verdwijnen?
We dachten toen van wel…

Er werd nauwelijks gesproken over verdriet, verlies en verlangen. Rotterdam ging van rouwen naar bouwen. Nu weten we dat de impact van het bombardement generaties lang doorspeelt. Een weggevaagde stad bouw je weer op, een weggevaagd mensenleven niet. Het gemis van dierbaren blijft. Decennialang hebben we het exacte aantal slachtoffers van het bombardement niet geweten. Veel nabestaanden wisten nooit helemaal zeker of hun familielid bij het bombardement was omgekomen. En waar precies. 82 jaar na dato, krijgen zij alsnog de antwoorden. Dankzij de namenlijst zijn 1.150 burgers en Nederlandse en Duitse militairen niet langer gezichtloos. Ze maken weer deel uit van hun familiegeschiedenis. Van onze geschiedenis.

Wilhelmus en Jacoba de Wolff met hun zeven kinderen zijn onze stadsgenoten. Ze hadden onze buren kunnen zijn. Buren die we nu eindelijk hebben leren kennen. We koesteren hun verhaal en luisteren naar hun boodschap: vrede is het kostbaarste dat we hebben.

Ik wil de onderzoekers van Stichting Voorouder en Stadsarchief Rotterdam hartelijk bedanken voor hun jarenlange onderzoek. Door ons te verdiepen in de geschiedenis, verdiepen we ons in onze medemens. Zo ontstaat er begrip. Begrip leidt tot vriendschap. En vriendschap tot vrede.

Gedichten 14 mei 2022

Buurtkinderen van

De kinderen van Marioepol de kinderen van Soemy de kinderen van Tsjernihiv de kinderen van Mykolajiv de kinderen van Idlib de kinderen van Aleppo de kinderen van Damascus de kinderen van Hawija de kinderen van Sanaa zeggen:

spelen is
afspreken
zonder verstand
van afspraken

De kinderen van Gaza de kinderen van Basra de kinderen van Bukaka de kinderen van Ouadi Doum de kinderen van Bagdad de kinderen van Jalalabad de kinderen van Beiroet zeggen:

hey
het spel
heeft regels
dit is het veld

De kinderen van Dresden de kinderen van Leipzig de kinderen van Hamburg de kinderen van Hiroshima de kinderen van Phnom Penh de kinderen van Naha de kinderen van Tokio de kinderen van Westkapelle zeggen:

hier gaan we
stampen
op de tijd

De kinderen van Hungnam de kinderen van Rovaniemi de kinderen van Phonsavan de kinderen van Nijverdal de kinderen van Nanking de kinderen van Zagreb de kinderen van Zutphen zeggen:

we
stampen
op de tijd
die onder
onze dikke laarzen
wakkerrommelt

De kinderen van Nagasaki de kinderen van Singapore de kinderen van Haifa de kinderen van Soerabaja de kinderen van Calcutta de kinderen van Duisburg de kinderen van Bremen de kinderen van Berlijn zeggen:

bijvoorbeeld
blindgangers

De kinderen van Bahrein de kinderen van Arnhem de kinderen van Amsterdam-Noord de kinderen van Rotterdam zeggen:

bijvoorbeeld
blindgangers
zijn online

De kinderen van Rotterdam de kinderen van Middelburg de kinderen van Soumy de kinderen van Tel Aviv de kinderen van Den Helder de kinderen van Rotterdam zeggen:

bijvoorbeeld
blindgangers
zijn online stippen
op een bommenkaart

De kinderen van Warschau de kinderen van Parijs de kinderen van Guernica zeggen:

online
is
ook
echt

De buurtkinderen van Rotterdam zeggen:

als
kinderen
het
zeggen

De gedichten die zijn voorgedragen tijdens de centrale herdenking op Plein 1940 zijn gemaakt door basisschoolleerlingen van OBS Het Landje.

De gedichten die zijn voorgedragen tijdens de herdenking aan de Statenweg zijn gemaakt door basisschoolleerlingen van Daltonschool De Margriet.

OBS Het Landje

Bombardement

1940, 14 mei,
Geen mens was toen meer blij.
25.000 mensen,
Allemaal verschillende wensen,
Die nooit meer uit zullen komen.
Velen hadden geen spullen, geen eten, geen plek meer om te wonen.
De stad zat vol gevaren,
Vreemden aan de deuren.
We moeten dit nooit meer laten gebeuren.

Brandgrens

We herdenken vandaag wat hier vroeger aan de hand was.
De bommen vielen, de brand brak uit en en de stad zat onder het as.
De oorlogstijd was begonnen, vijf ellendige jaren lang.
Mensen hadden honger, vrijheden werden afgenomen en de mensen waren bang.
Op 5 mei kwam de verlossing, Rotterdam werd bevrijd.
Een nieuwe, moderne stad werd gebouwd, helemaal van deze tijd.

Nu sta ik in een stad die 82 jaar geleden in vuur en vlam stond.
Ik sta hier in een stad, met de brandgrens op de grond.
Nu is het een herinnering aan een vervelende gebeurtenis.
Want het is goed om te beseffen hoe belangrijk vrede is.

Een nieuw hart

Alle grenzen waren dicht, geen gepraat geen licht.

Die ene dag op 14 mei konden mensen hun ogen niet geloven,
ze waren bang.
De Duitsers kwamen van boven.

Rotterdam helemaal plat,
we hadden de Duitsers verkeerd ingeschat.

Mensen hadden honger en kwamen te overlijden
en konden de dood daarom niet vermijden.

Die ene dag op 4 mei Nederland is bevrijd,
mensen zijn blij en niet meer bang
ze hoeven niet langer te schuilen achter de kast in de gang.

Opnieuw van start,
een nieuwe stad met een nieuw hart.

Vrede

Daar zat hij dan, buiten en helemaal alleen
De wind streelde zijn wangen
Denkend aan het moment dat zij verdween
Hij had zo’n groot verlangen
Naar die warme uitstraling, die voelde altijd zo fijn
Naar die vrolijke glimlach waar je blij van werd
Dat ze voorgoed weg was, deed zoveel pijn
Hoe kon je nou zo zijn
Hoe kon je onschuldige mensen vermoorden voor macht en eer
Dat is helemaal gestoord
Dat is niet normaal, niet hoe het hoort
Er is geen goede reden
En die zal er ook nooit zijn
Het enige wat hij kon, was hopen
Dat er een einde aan zou komen
Hij zou het niet kunnen weten
Misschien alleen in zijn dromen
Maar alles wat hij wilde is vrede

Nooit meer? Toch weer!

Rotterdam een havenstad in Nederland
Het was een prachtige stad met mooie gebouwen
Ineens niet meer, in een klap was bijna alles weg
Het was 14 mei 1940 toen het gebeurde
De Duitse bommen vielen als hagelstenen uit de lucht
Sirenes in plaats van muziek.
13 minuten en het was voorbij
Bijna alles is vernietigd, overal puin
Onschuldige mensen vermoord
Zonder enige reden
Pijn, verdriet en hopeloos
Nooit meer!

Marioepol, Havenstad in Oekraïne
Het is 2022
En oorlog brak uit
Russische bommen vallen als hagelstenen uit de lucht
42 dagen en het is nog steeds niet voorbij
De stad is vernietigd
Vluchtelingen. Zelfs bij ons in de straat
Toch weer!

ONZE STAD

Mijn Mooie stad Jouw verwoeste stad

Mijn moderne mooie stad Jouw oude mooie stad

Mijn vrije stad Jouw bezette stad

Mijn bruisende stad Jouw brandende stad

Mijn Kleur stad Jouw zwart-wit stad

Mijn stadsmuzikant Jouw luchtalarm

Mijn eetkamer Jouw schuilkelder

Mijn bankpas Jouw voedselbon

ONS Rotterdam blijft in ONS hart

Rotterdam is niet meer zoals het vroeger was,
Na het bombardement lag de hele stad in as.
Met al de stenen, het glas, het puin,
Werd een plas gedempt, het werd een tuin

Daar staat onze school, de plek waar wij leren,
Maar kinderen van toen zaten daar, vergeten,
Hopend om te doen, te weten, te leren
Maar aan het einde van de oorlog, was het tijd om te zweten.

Er was een stad te bouwen,
Er waren dingen te sjouwen,
Er was misschien iemand om mee te trouwen,
Om de kinderen van toen te eren, is er vandaag tijd om te rouwen.

De man van brons

(Het beeld De verwoeste stad)

Gloeiend licht walste door de stad heen,
zoals de brandgrens oplaait door de straatsteen.

De verwoeste stad tuurt doodstil de lucht in,
maar praten tegen hem heeft niet veel zin.

Zijn bronzen armen zijn nog altijd naar de lucht gericht,
met een schreeuwende uitdrukking op zijn gezicht

en met een helse snee door zijn hart heen,
zie je zijn pijn vrijwel meteen.

Ohh wat heeft onze stad allemaal moeten doorstaan,
hij is al door zoveel dingen heen gegaan.

Het verleden van hem is het verleden van ons,
Rotterdam zal blijven staan net als de man van brons.

Bombardement

Het bombardement was al 82 jaar geleden
en nu zijn we al in het heden

Het waren 13 minuten van stilte en angst
en puin kregen we als ontvangst

Er zijn maar een paar gebouwen blijven staan
een constante herinnering van wat ons is aangedaan

Wij dempten de singels met puin, bouwde de Laurenskerk op,
Wij hoopten dat we oorlog hadden gestopt.

Na al die jaren zien we nog steeds veel pijn,
omdat wij mensen nog niet zo ver zijn.

Dat we in vrede met elkaar kunnen leven.
laten we dat kado aan de wereld geven.

Laten wij aan iedereen zien,
dat vrede kan en heel misschien…
hoeven wij in de toekomst niet meer mee te maken,
dat bommen onze steden raken.

Daltonschool De Margriet

Vrede

Wat is vrede voor mij?
Ik voel me vrolijk en blij
Als ik kijk naar de vrede zie ik de oorlog en pijn niet
Er wordt minder geleden
Er is minder verdriet
Dan tijdens de oorlog in het verleden
Maar nu leven we in het heden
Tot nu toe gaat alles goed
Veel mag en niks moet
Elke dag word ik wakker met een lach op mijn gezicht
en in mijn hoofd voel ik me licht
Ik ben hoe ik ben en ben mezelf
En ik speel met m’n vrienden elke dag
Wat als dat niet meer mag?
Iedereen maakt fouten, dat maakt niet uit
Iedereen moet blij zijn met zichzelf
Iedereen moet samen zijn
Want iedereen is gelijk
Dat is ons motto
Het motto van het leven!

Ella & Jitte

Vrijheid en vrede

Weet jij hoe het voelt om het luchtalarm in je oren te horen?
Zoals op 14 mei 1940.
Dat jouw juffrouw of meester net bezig is met een instructie en dan gaat het
alarm opeens af.
Dan ga je met angst en onzekerheid vluchten of een schuilkelder in.
Je zit daar misschien wel voor dagen en nachten.
Je bent bang, kan niet spelen, kan niet werken, kan je vrienden niet zien en je
leeft in onzekerheid.
Je hebt honger… en niet de honger zoals jij die voelt voor de lunchpauze.
Je ziet jouw stad in vlammen opgaan.
Als ik denk aan vrede en vrijheid dan denk ik aan dat iedereen mag zijn wie je
bent.
Je wordt niet anders behandeld of apart gehouden omdat jij misschien een
andere afkomst, geloof of uiterlijk hebt.
Vrede begint vooral bij jezelf. Sluit niemand buiten en wees lief voor een ander.
Geen ruzie, niet thuis, niet op straat en ook niet in de klas. Zo voelt het om in
vrede te leven.
Dat zou toch fijn zijn?
Helaas is dit nog niet over, maar dat is wel mijn hoop.

Ella

Wat vind ik vrede?

Dit is een ede
Voor oorlog en vrede.

Vrede vind ik vrijheid
En ook blijheid.

Vrede is fijn
En zonder pijn.

Oorlog is geen blijheid
Want het geeft geen vrijheid.

Ik houd van vrede,
Het geeft een reden.

Vrede hebben we voor gevochten
zodat we daarna weer leven mochten!

Jaymz en Tijmen

H.J.A Hoflandlezing: 'Kostbare vrede'

De H.J.A Hoflandlezing is sinds 2017 een jaarlijks terugkerende lezing dat wordt georganiseerd door comité 14 mei herdenking, de Bibliotheek Rotterdam en het Mariniersmuseum.

De lezing is een eerbetoon aan de overleden schrijver en journalist Henk Hofland. In 2022 verzorgde burgemeester Ahmed Aboutaleb de vijfde editie met als titel: 'Kostbare vrede'. Speciaal voor deze lezing hertaalde Jan Rot het gedicht 'Der Graben' van Kurt Tucholsky. Zangeres en actrice Marlijn Weerdenburg droeg een muzikale versie voor.

Namen slachtoffers bombardement te zien op woontoren

De namen van alle slachtoffers die bij het Duitse bombardement op Rotterdam in mei 1940 zijn omgekomen zijn op 14 en 15 mei 2022 geprojecteerd op de gevel van de woontoren OurDomain in de straat Blaak. Dit project is opgezet door stadsarchief Rotterdam en werd zaterdag 14 mei 2022 geopend door locoburgemeester Vincent Karremans.

Meer informatie

Kijk voor meer informatie over de herdenking van het bombardement op: