010 minuten
Gepubliceerd op: 08-07-2020
Geprint op: 12-08-2020
https://www.rotterdam.nl/vrije-tijd/010-minuten/
Spring naar het artikel

Wat doet een bomendokter? Wie beklimt het dak van het stadhuis om de vlag goed te hangen? Wie zorgt ervoor dat Rotterdammers elkaar het 'jawoord' geven? En wie doet toch altijd de lichtjes van de Erasmusbrug aan?

Duizenden Rotterdamse ambtenaren houden zich dagelijks bezig met de stad. Daar zitten veel bijzondere mensen tussen, sommigen met een wel héél bijzonder beroep. Presentator Sjoerd van Oortmerssen loopt voor de podcast 010 minuten met ze mee. Hij kruipt met ze door de krochten van het stadhuis, knuffelt met bomen, snuffelt door het afval en doet bijzondere opgravingen.

Waar kunt u de podcast vinden?

010 minuten is beschikbaar via alle grote streamingplatforms zoals Spotify, Apple Podcasts en Buzzsprout. Iedere twee weken zal er een nieuwe aflevering online komen. Om goed van start te gaan zijn er nu niet één, maar gelijk drie afleveringen te beluisteren.

Mitchel Viljeer in zijn vuilniswagen.

'Zodra ik in de clubkleuren van de gemeente stap, dan gebeurt er iets.'

Elke dag zorgt Mitchel Viljeer dat de straten van onze prachtige stad er spic en span uitzien. Als teamleider inzameling handelt hij mails van burgers af, stippelt hij routes uit en zorgt hij dat iedereen z’n werk kan doen. Maar het liefst is Mitchel lekker onderweg met ‘zijn’ mannen. Containers worden leeg gekieperd, zakken in de laadbak gegooid en tonnen huisvuil op schepen geloosd die ze vervolgens naar de vuilverwerking in Rozenburg brengen. Dat alles met een vloot van hightech vuilniswagens, die zich zelfs een weg weten te banen door de smalste straten van Rotterdam.

Sjoerd ontmoet Mitchel op een zonnige dag op de kop van het Noordereiland. Zodra hij uit zijn opgepoetste vuilniswagen springt, begint Mitchel vrolijk en vol trots te vertellen. Over hoe we vooral met elkaar Rotterdam schoon moeten houden. Omdat het ook zijn stad is, met de werkmentaliteit waar hij zo veel van houdt. Oké, vuilnisman is niet het schoonste beroep. Maar zodra Mitchel zijn overall aantrekt en aan het werk kan, is hij in opperbeste stemming. En de geur van huisvuil? Die doet hem hélemaal niets.

Dewi Boeters met haar Santos fiets.

'Mijn ervaring als topsporter zet ik zeker in bij de handhaving.'

Hulpverlenen, de weg wijzen, mensen staande houden, ruzietjes oplossen: boa en handhaver Dewi Boeters staat haar mannetje wel. Op haar speciale en supersnelle Santos bike racet ze door de straten van Rotterdam om onze stad elke dag een beetje veiliger te maken. En dat is veel meer dan alleen boetes uitdelen aan lastpakken, of hangjongeren een standje geven. Dewi zit in een team van boa’s die dagelijks vloggen om te laten zien dat ze met hun werk een positieve bijdrage leveren aan de stad.

Dewi is sinds vijf jaar een boa plus: een getrainde biker die door heel de stad wordt ingezet om overlast tegen te gaan. Dat is af en toe flink doortrappen, maar Dewi houdt van bewegen. 'Sinds mijn vijfde ben ik fanatiek handballer. Mijn ervaring als sporter zet ik graag in tijdens mijn werk.' Af en toe flink doorpakken hoort daar ook bij. Overlast tegengaan lukt meestal wel met een praatje, maar soms moet ze ook iemand op de bon slingeren of staande houden. Gelukkig is dat maar een klein onderdeel van haar veelomvattende taken. 'Coaching van jongeren, hulpverlening bieden, contact maken met mensen: ik doe mijn werk elke dag met veel plezier.'

Wim Kerhof voor de Witte Kapel.

'Of er leven is na de dood? Ik hoop het wel!'

Sjoerd heeft het niet zo met de dood. Met een pips gezicht draait hij zijn auto de parkeerplaats op van begraafplaats Hofwijk, waar hij voor deze derde podcast een rondleiding krijgt van Wim Kerkhof. In zijn rustgevende kantoor geeft Wim hem een lekker kopje koffie om even bij te komen van de schrik. 'Sommige mensen vinden het niks hier,' legt de sympathieke bedrijfsleider van begraafplaats Hofwijk uit. 'Maar er zijn ook mensen die op het natuurgedeelte van de begraafplaats komen picknicken in het gras, pal naast hun overleden geliefde.'

Wim werkt al sinds de jaren tachtig op de begraafplaats aan de rand van Overschie, en heeft er heel wat zien veranderen. 'Vroeger bepaalde de begrafenisondernemer zowat alles: van de lengte van de ceremonie, tot de selectie van muziek waar je uit kon kiezen. Nu bepaalt de familie gelukkig veel meer zelf.' Om aan alle wensen te voldoen, kan op Hofwijk zowat alles: traditioneel begraven of gecremeerd worden, maar ook op een natuurlijke manier. Dus midden in een veld waar schapen lopen en bijen worden gehouden. Of in alle rust afscheid nemen van de overledene in een witte kapel, die is ingericht als huiskamer. Want ja, ook de wereld van begraven en cremeren is gevoelig voor trends.

Na een aangename tocht over het terrein - met Wim aan het stuur van Hofwijks golfkar - wordt het Sjoerd in de kelder van de crematieruimte tóch iets te veel. Na een demonstratie van het verbranden van de kist vindt onze presentator het welletjes. Bij het afscheid buiten stelt hij Wim nog een belangrijke laatste vraag: is er leven na de dood? Wim glimlacht en haalt licht zijn schouders op. Hij hoopt in elk geval van wel.

Lydia Poelmans

'Ik hou altijd zakdoekjes voor happy tears in de aanslag, ook voor mijzelf.'

Na een lange carrière bij de gemeente Rotterdam ging Lydia Poelmans met vervroegd pensioen. Maar achter de geraniums zitten was geen optie: ze liet zich omscholen tot trouwambtenaar, een functie die haar als gegoten zit. 'Ik vind elk huwelijk bijzonder. Man - vrouw, man - man, vrouw - vrouw… ik vind het allemaal even prachtig om te doen.'

Sjoerd vraagt zich af: is trouwen niet hopeloos ouderwets? Wel nee, zegt Lydia. Want in Rotterdam mag je overal en 24 uur per dag in het huwelijksbootje stappen. Dat maakt het extra leuk en daardoor trekt trouwen weer heel erg aan.

Sjoerd praat met Lydia in de prachtige trouwzaal van Landhuis De Oliphant in Charlois. Over alle soorten huwelijken, over wat wel en niet mag en hoe Lydia eigenlijk zelf tegen het huwelijk aankijkt. En wie van de familie er nou altijd als eerste gaat janken. 'Ik heb altijd voor iedereen zakdoekjes bij me, maar soms hou het zelf ook niet altijd droog', bekent ze. 'Liefde kent zo veel gezichten, dat er heel veel wordt afgelachen en gehuild.'

Alisa Troost voor twee Schotse Hooglanders.

'Als ik zo’n mooi kalfje zie, neem ik ‘m het liefst mee naar huis.'

Als Sjoerd met boswachter Alisa Troost door het hek van het Schiebroekse park loopt, stapt hij met zijn kekke schoenen al meteen bijna in een drol. Hoe verder ze lopen, hoe meer poep ze op het pad tegenkomen, zo lijkt het. 'Aan veel en goede poep kan ik zien dat het goed gaat met de dieren', legt Alisa uit. 'Zoals deze vlaai van een uurtje oud. Die is mooi groen, en niet te waterig. Zo te zien is 'ie van een gezonde Schotse Hooglander.'

Alisa was vijftig toen ze een carrière switch maakte, van medewerker op een kinderboerderij naar boswachter. Daarmee is ze zelfs de eerste vrouwelijke boswachter van Rotterdam. Trots is ze op haar boswachtersuitrusting en haar werk. Daarbij praat ze veel met burgers en brengt ze dingen bij over de natuur. 'Dat informeren van mensen, dat zit echt in me. Ik ben opgegroeid op een boerderij, en als jong meisje vertelde ik mensen al hoe het gaat op een boerenbedrijf. Nu vertel ik mensen over de prachtige flora en fauna van onze stad.'

De Schotse Hooglanders zijn Alisa’s favoriete dieren. Als ze met Sjoerd een paar koeien op gepaste afstand bekijkt, praat ze de dieren liefdevol toe en geeft ze een lekker koeienkoekje. 'Ik vind ze prachtig, die sterke beesten met hun rode haren. En ze begrazen hier het gebied. Kijk ze nou toch rustig liggen. Dat is toch mooi?'

De 010 minuten podcast is ontwikkeld in opdracht van gemeente Rotterdam.
Presentatie: Sjoerd van Oortmerssen
Regie en montage: Cathelijne Beijn

\