<p>Waarom deelden mensen deze foto’s dan toch zo massaal? ‘Een vorm van weemoed en mogelijk ook traumaverwerking’, vermoedt Engelien de Ruijter van Stadsarchief Rotterdam. &nbsp;‘De sfeer na de oorlog was: we kijken vooruit, en die oude binnenstad was toch al niet zo mooi. Dat was hard voor sommige mensen: je hebt iets ergs meegemaakt, het hart van de stad is verdwenen. Maar jouw herinneringen lagen daar. Die wil je bewaren en laten zien. Dus eigenlijk was het een reactie op de wederopbouwmentaliteit.’</p><p>Bekijk <a href="https://stadsarchief.rotterdam.nl/beeld-en-geluid?mivast=184&amp;mizig=299&amp;miadt=184&amp;miview=gal&amp;milang=nl&amp;misort=dat%7Casc&amp;mistart=50&amp;mibj=1940&amp;miej=1940&amp;mip2=4059">bovenstaand album</a> via de website van Stadsarchief Rotterdam.</p>

<h2>Stiekem fotograferen</h2><p>Vanwege het gevaar moest fotograferen stiekem. Soms half uit een jaszak, wat onscherpe beelden opleverde. Soms vanaf een dak, daar stond je wat veiliger en het gaf een goed overzicht van het verwoeste gebied.&nbsp;</p><p>‘Rotterdammers die bij een opa of tante op zolder dit soort foto’s of albums vinden, denken vaak dat het unieke beelden zijn. Maar meestal gaat het om beelden die al tijdens en na de oorlog grootschalig in omloop waren’, legt De Ruijter uit. ‘Behalve losse foto’s zijn er veel albums met puinfoto’s. In de oorlog werden zelfs ingeplakte albums illegaal verkocht. Maar mensen stelden vooral zelf albums samen, met een mix van gekochte foto’s, eigen foto’s en teksten.’</p>

<h2>Speciaal album</h2><p>Een speciaal album is dat van C.P Kwaaitaal. Hij werkte bij de genietroepen. Zij werden opgeroepen om de ruïnes die er nog stonden op te blazen. Die konden niet blijven staan vanwege het instortingsgevaar. Hij beschrijft dat hun werk niet zonder gevaar was. Er kwam onverwachts een muur terecht op een collega. <em>“(…) hij wordt onder het puin bedolven, alleen zijn helm steekt er bovenuit. Wij graven hem gauw uit, hij is bewusteloos (…) en terwijl ik zijn jas losknoop golft het bloed uit zijn borst mij over de handen.” </em>De man wordt naar het ziekenhuis gebracht waar hij na anderhalf uur overlijdt.</p><h2>Foto’s in 1940</h2><p>Tegenwoordig zou je het bijna vergeten, maar een foto was in 1940 iets bijzonders. Er waren nog geen mobiele telefoons. Je moest een speciaal fototoestel hebben met een fotorolletje. Die waren heel duur. En de rolletjes moesten in donkere kamers worden ontwikkeld en afgedrukt. De verspreiding moest ook van hand tot hand plaatsvinden.</p><h2>Meer informatie</h2><p>Op de website van Stadsarchief Rotterdam staat een uitgebreid artikel over dit onderwerp: <a href="https://stadsarchief.rotterdam.nl/albums-van-de-verwoeste-stad">Albums van de verwoeste stad</a>.&nbsp;</p><p>Nieuwsgierig naar deze foto's en albums? &nbsp;Veel albums zijn inmiddels gedigitaliseerd en <a href="https://stadsarchief.rotterdam.nl/beeld-en-geluid?mizk_alle=&amp;mip3=&amp;mip4=&amp;mivast=184&amp;mizig=299&amp;miadt=184&amp;miview=gal&amp;milang=nl&amp;mibj=1940&amp;miej=1940&amp;mif5=Ja&amp;mip2=4059">online in te zien bij Stadsarchief Rotterdam</a>.&nbsp;</p><p>Meer info over de <a href="https://herdenkjij14mei.nl/">herdenking en activiteiten op en rond 14 mei</a>.</p>

Op 14 mei 1940 werd de Rotterdamse binnenstad gebombardeerd. Al een paar dagen daarna verboden de Duitsers het om van de verwoestingen foto’s te maken, te drukken en te verspreiden. Het was echt gevaarlijk om dat te doen. Toch namen fotografen het risico.

Algemeen

Op 14 mei 1940 werd de Rotterdamse binnenstad gebombardeerd. Al een paar dagen daarna verboden de Duitsers het om daar foto’s te maken, te drukken en te verspreiden. Het was echt gevaarlijk om dat te doen. Toch gebeurde het veel. 

Op 14 mei 1940 werd de Rotterdamse binnenstad gebombardeerd. Al een paar dagen daarna verboden de Duitsers het om van de verwoestingen foto’s te maken, te drukken en te verspreiden. Het was echt gevaarlijk om dat te doen. Toch namen fotografen het risico. 

Raadselachtig: zoveel puinfoto’s Rotterdam uit 1940 in omloop

Delen via