Zorgdichtbij: verhalen uit de wijk
Gepubliceerd op: 18-06-2018
Geprint op: 20-05-2019
https://www.rotterdam.nl/wonen-leven/zorgdichtbij-verhalen/
Spring naar het artikel
Foto: Jan van der Meijde

Soms stapelen problemen zich op. Problemen met geld, wonen en gezondheid bijvoorbeeld. Het wijkteam kan u dan helpen.

De VraagWijzer, het Centrum Jeugd en Gezin, de schoolmaatschappelijk werker en de huisarts kunnen u doorverwijzen naar het wijkteam. Per jaar ondersteunen de 43 Rotterdamse wijkteams veel Rotterdammers. Lees hier de verhalen van een aantal van hen.

Wendy Buiter is alleenstaande moeder van Max (7) en Avèlie (net 6). Max heeft een hersenbeschadiging en daardoor veel zorg nodig. Dankzij de hulp die Wendy samen met het wijkteam van de gemeente heeft geregeld, heeft Max een gelukkig leven.

Wendy heeft daardoor zelf tijd en energie om in haar schildercarrière te investeren.

Een hersenbeschadiging kan zich op veel manieren uiten. Voor Max betekent het onder andere dat hij spastisch is, niet kan praten of zelfstandig kan staan. Hij heeft dus veel zorg nodig. De combinatie van werken, de zorg voor Max en haar toen pasgeboren dochter werden Wendy al snel te zwaar.

Een soort oma

Een lange zoektocht naar de juiste zorg voor Max volgde. Vorig jaar kwam het wijkteam van de gemeente in beeld. Wendy: ‘Ik heb gewoon 14010 gebeld en gezegd dat ik hulp nodig had. Toen ging het opeens snel. Iemand van het wijkteam kwam langs en we hebben samen besproken wat nodig was. Dat loopt nu vanaf mei 2016. Max krijgt ‘s ochtends hulp van een oudere dame van Vierstroom, Christine. Het klikte meteen. Ze is een soort oma voor Max geworden.’

Race-runnen

Na schooltijd kan Max niet buitenspelen of zichzelf vermaken. Hij wil wel van alles, maar dat kan hij niet zelfstandig. Ook daar is een oplossing voor gevonden. Iedere schooldag krijgt Max ambulante begeleiding, die een paar uur iets leuks met hem gaat doen. Dat ontlast Wendy, zodat zij kan doorwerken en haar dochter van school kan halen.

Vandaag is het dinsdag, Sabine-dag. Sabine haalt Max op en omdat het mooi weer is gaan ze in de buurt race-runnen (racen op een loopfiets). Daar is Max heel goed in. Op andere dagen komen er anderen. Ze gaan naar Miniworld, de speeltuin, fietsen op zijn speciale fiets of met het openbaar vervoer. Max vindt het allemaal even leuk.

Maatwerk

‘We hebben lang moeten zoeken’, zegt Wendy. ‘Maar we hebben nu een goede routine waar iedereen blij mee is. Dankzij het wijkteam. Ze hebben goed geluisterd en onze situatie goed leren kennen. Want er is natuurlijk geen standaardoplossing die ze zo even uit de kast trekken. Ze hebben echt maatwerk geleverd.’

Na een reeks van tegenslagen, eindigde Marcel (48) onverwachts weer bij zijn ouders thuis. Maar liefst tien jaar woonde hij bij hen, zonder baan en met een heel klein sociaal leven. ‘Ik had een dak boven mijn hoofd en eten op mijn bord.'

'Maar ik leefde mijn leven niet meer.’ Vorig jaar ging, met hulp van coach Ivana Divkovic van wijkteam Carnisse-Zuidplein, het roer om.

Marcel: ‘Een jaar of tien geleden stapelden mijn problemen zich op. Ik verloor mijn baan, mijn relatie liep stuk en er waren problemen in de familie. Toen ben ik eigenlijk van de radar verdwenen. Bij iedereen, ook bij officiële instanties. Ik had geen identiteitsbewijs meer, geen rijbewijs en dus ook geen uitkering. En omdat ik bij mijn ouders in een seniorenflat woonde, wat officieel niet mag, had ik geen postadres. Ik werkte hier en daar en zat ontzettend veel thuis. Veel vrienden raakte ik kwijt. Ik had een huis en eten, maar verder leefde ik in een isolement.’

Drempel

‘De ommekeer kwam toen ik van mijn fiets viel en mijn enkel brak. Ik was niet verzekerd, gelukkig ben ik in het ziekenhuis goed geholpen. Maar het opende wel mijn ogen. Dit kon zo niet langer. Ik wilde mijn leven terug. De drempel om hulp te vragen was hoog. Ik was trots, had als manager gewerkt. Dit had ik toch niet nodig? Ik wilde de molen niet in. Mijn verhaal vertellen tegenover zo’n jong meisje aan de balie. Dat voelde echt als falen. Maar het moest, want ik kwam er zelf niet meer uit.’

Klein

‘In eerste instantie meldde ik me bij de Vraagwijzer en uiteindelijk kreeg ik een verwijzing naar het wijkteam en een intake met coach Ivana. Zij vroeg me, na mijn hele verhaal: ‘Hoe voel jij je nu als mens?’ Toen brak ik. Ik ben een grote vent, maar ik voelde me zo klein. Want was er nog van mij over? Ivana nam me serieus, ze veroordeelde me niet en was eerlijk en open. Dat hielp mij; ik voelde me sterker en zelfverzekerder. Ik kreeg weer de moed en zin om alles te gaan regelen, samen met haar. Van het aanvragen van een id-kaart tot een rekeningnummer, inschrijven bij de gemeente en het aanvragen van een uitkering. Nu hoop ik nog een woning te vinden, dat is lastig in Rotterdam.’

Persoonlijk contact

‘Het wijkteam is geweldig en ik heb echt een klik met Ivana. Ze heeft al zo veel voor elkaar gekregen. Maar sommige dingen begrijp ik niet. Als de wijkcoach een uitkering aanvraagt, lijkt het me logisch dat dit toegekend wordt. De coach is immers een professional. Toch toetst de gemeente het dan nog een keer. In mijn geval werd het twee keer afwezen en toen pas toegekend. Dat helpt natuurlijk niet. Communicatie gaat per brief of mail, soms met een dreigende toon. ‘Als je dit niet doet, dan…’ Dat hoeft toch niet zo? Wat persoonlijk contact zou het makkelijker en fijner maken.’

Aan de slag

‘Inmiddels ben ik in opleiding bij Snellevliet Touringcars. Ik werkte ooit al als taxichauffeur en zulk werk ligt me wel. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze kans. Als ik slaag voor mijn examen, kan ik daar aan de slag. Ik vind het fantastisch en kan niet wachten. Hopelijk vind ik dan ook een ander huis, dan ben ik een heel eind. Ik doe weer mee in het leven. Ja, er is zeker weer licht aan het einde van deze tunnel.’