symposium rotterdam verkeert 1 november 2011
12 december 2011
Leverende organisatie | Aangeleverd op 12-12-2011
Vandaag bespreken we de situatie van Roze Rotterdamse Ouderen. Een bijzondere doelgroep die meer aandacht verdient. Een groep ouderen die eenzaamheid kennen en daarbij ook het probleem dat ze te maken krijgen met intolerantie en onbegrip bij hun leeftijdsgenoten.
Rotterdam heeft laatste tijd stevig ingezet op meer tolerantie en betere zichtbaarheid voor homoseksuelen in haar stad. We hebben een mooie Roze zomer achter de rug.
Met een succesvol verlopen EuroGames, waarbij honderden sportieve homoseksuelen uit heel Europa hebben meegedaan aan dit evenement én met onze deelname met onze opvallende Rotterdam schip tijdens de befaamde Canalpride in Amsterdam. Het beeld was duidelijk: dit is Rotterdam. Zo ziet de stad eruit: divers, kleurrijk en positief. Daar zijn we heel trots op!
We doen veel aan homo-emancipatie in de stad, maar met dit soort activiteiten alleen redden we het niet. We hebben nog een weg te gaan. Dat geldt voor Roze jongeren en Roze ouderen. De stad en allerlei instellingen die zich met homo emancipatie bezig houden hebben nog veel te leren hebben, waar het gaat om de aandacht en belangstelling die alle inwoners (ongeacht hun individuele eigenschappen zoals geaardheid of herkomst) verdienen. Acceptatie en tolerantie is pas echt geslaagd als we et niet meer over de verschillen tussen homo’s en hetero’s hebben.
Rotterdam is zich bewust dat we er nog niet zijn. Maar we maken ons sterk om daar verbeteringen in aan te brengen. Dat doen we via twee sporen: empowerment van de homoseksuele jongeren zelf en het tegengaan van intolerantie (in welke vorm dan ook). Immers: juist in je jonge jaren ben je erg gevoelig voor druk vanuit de omgeving, en zeker voor negatieve aandacht zoals intolerantie / discriminatie.
Er is een cruciale rol weggelegd voor het onderwijs: aandacht voor emancipatie enerzijds en discriminatie anderzijds. Docenten, schoolleiding en schoolbestuur moeten die rol oppakken. Namens het gemeentebestuur heb ik een aantal ambassadeurs aangezocht. Hun taak is om de rol van instanties en besturen bespreekbaar te maken. Ook jullie hebben daarin een belangrijke taak. Uit onderzoek blijkt dat dit verhaal in de klas veel effectiever is als het wordt verteld door jullie zelf.
Maar niet alleen in je jonge jaren moet je je eigen plek zien te vinden in de samenleving. Dat geldt ook voor de ouderen van dagen. Iets wat ik eerder aangaf bij mijn eerste kennismaking als wethouder emancipatie bij een ontmoetingsmiddag met Roze ouderen in juni 2010 ter ere van het 25 jarig bestaan van de Zondagmiddagsalon van het COC. Ook in andere fases van het leven is het vinden van je eigen plek aan de orde. Want de jéúgd kan hard zijn onderling (Oscar Wilde componeerde de treffende zin die ik toen ook citeerde in juni 2010 I’m not young enough to know everything - de jeugd weet alles en oordeelt daarnaar), maar ouderen kunnen er ook wat van. En ook daar zie ik een opdracht voor instellingen en voor de bestuurders van die instellingen. Je eigen leven leiden: combinatie van “jezelf kunnen uiten” en “de gelegenheid hebben om jezelf te kunnen zijn”: het kan opnieuw onder druk komen te staan. Daarom is het ook zo belangrijk dat we zichtbaar maken dat jong en oud letterlijk bruggen slaan. De sponsoring van Thuiszorg Rotterdam, Humanitas en de gemeente van de Rotterdamboot tijdens de Gaypride leverde onder meer op dat we letterlijk alle leeftijdsgroepen aan boord hadden.
Ik ben ook blij met specifiek activiteiten gericht op roze ouderen in verzorgingstehuizen. Het gaat hier om een kwetsbare groep. Voor velen betekende hun ‘coming out’ een mate van uitsluiting van de familie en vriendenkring. Met daarna een levenspad dat er anders uitziet dan dat van de gemiddelde bewoner in het verzorgingstehuis. Te vaak worden zij nu teruggeworpen in dezelfde kille sfeer van vooroordelen en stigmatisering. Dat kan zelfs betekenen dat er een soort “tweede coming out” nodig is: je moet ook nu weer duidelijk maken, hoe jij je leven wilt leiden. Oscar Wilde verzuchtte ook: Why was I born with such contemporaries? Gelukkig is er meestal wel een “contemporary” te vinden die wel de helpende hand toesteekt.
Het stedelijk actieprogramma Senioren 2010-2014 heeft als subtitel “zelfredzaam en actief”. De ouderen van nu zijn de mensen die het hele naoorlogse emancipatieproces zeer bewust hebben meegemaakt. De meeste van hen zullen inderdaad de verworvenheden van die emancipatie willen behouden en zo lang/goed mogelijk ‘zelfredzaam en actief’ willen zijn. Dat wil zeggen: de ruimte hebben om als individu, maar ook samen met anderen, de inhoud en vorm van je leven te bepalen.
De groep ouderen groeit de komende tijd aanzienlijk – en dus ook de roze ouderen. Daarom vind ik het goed dat hierover vandaag een symposium wordt georganiseerd. Rotterdam Verkeert heeft hiervoor onder andere de samenwerking heeft gezocht met onder andere het Aafje, Humanitas, Laurens, de Thuiszorg Rotterdam, COC en Homeless. En die breedte is hard nodig. We staan nu net aan het begin van zicht te krijgen op de wensen van roze ouderen. We weten dat netwerken in de eigen omgeving cruciaal zijn, zoals weten waar de homovriendelijke mensen die handen uitsteken te vinden zijn in de stad. Kleinschalige initiatieven voor gemeenschappelijk wonen is een terrein waarin we ons verder moeten verdiepen. Tot nu toe hebben we nog te weinig succes hierin geboekt. Ik ben benieuwd te horen wat vandaag opbrengt. Tenslotte een oproep aan alle zorginstellingen hier aanwezig: als u nog niet de roze loper heeft, graag moeite doen die alsnog te bemachtigen.
RSS